Biegunka podróżnych – profilaktyka i leczenie według aktualnych rekomendacji

Travelers’ diarrhea – prevention and treatment according to current recommendations

Anna Szymanek-Pasternak

1 Klinika Chorób Zakaźnych i Hepatologii, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu
2 I Oddział Chorób Zakaźnych, Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. J. Gromowskiego we Wrocławiu
3 Novum Clinic, Kiełczów/Wrocław

Anna Szymanek-Pasternak
I Oddział Chorób Zakaźnych,
Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. J. Gromkowskiego,
ul. Koszarowa 5, 51-1149 Wrocław,
Tel./fax: 71 395 75 05

Wpłynęło: 21.02.2020
Zaakceptowano: 23.03.2020
Opublikowano on-line: 23.03.2020

Cytowanie / Citation

Szymanek-Pasternak A. Biegunka podróżnych – profilaktyka i leczenie według aktualnych rekomendacji.
Zakażenia XXI wieku 2020;3(1):31-36
doi: 10.31350/zakazenia/2020/1/Z2020004

Wersja elektroniczna / Article ePDF

Streszczenie:
Biegunka podróżnych zwykle jest łagodną, samoograniczającą się chorobą, dotyka jednak aż 30–70% osób podróżujących. Aktualny podział biegunek podróżnych na łagodne, umiarkowane i ciężkie opiera się na wpływie objawów na funkcjonowanie chorego, a nie na liczbie stolców wydalanych przez niego w ciągu doby. Podstawą terapii jest doustne nawadnianie. Ponadto w zależności od nasilenia się objawów można zastosować lopreamid, subsalicylan bizmutu (niedostępny w Polsce) i/lub antybiotyk. Ze względu na niejednoznaczne wyniki dotychczasowych badań aktualne rekomendacje nie zalecają stosowania pre-, pro- i synbiotyków w leczeniu i profilaktyce biegunki podróżnych. Osoba wybierająca się w podróż przed wyjazdem powinna zostać zaopatrzona przez lekarza w odpowiedni antybiotyk i poinformowana o możliwości wystąpienia biegunki, tak aby sama mogła w razie potrzeby rozpocząć leczenie, bez szukania pomocy medycznej. Ze względu na globalnie narastającą lekooporność bakterii, także tych, które wywołują zakażenia jelitowe, znajomość lokalnego profilu oporności występującej tam, dokąd udaje się turysta, jest podstawą właściwego doboru antybiotyku. W tej kwestii potrzeby edukacyjne nadal są duże, ponieważ badania wykazują, że wielu lekarzy, także praktykujących w krajach rozwiniętych, nie stosuje się do obowiązujących zaleceń dotyczących terapii biegunki podróżnych.

Słowa kluczowe: azytromycyna, fluorochinolony, medycyna podróży, patogeny wielolekooporne, ryfaksymina

Abstract:
Travelers’ diarrhea is usually a mild, self-limiting disease, but it affects up to 30–70% of travelers. Current classification of travelers’ diarrhea into mild, moderate and severe is based on the functional impact of symptoms, not on the traditional frequency-based algorithm. Oral rehydration is essential in the treatment of all stages of the disease. In addition, depending on the severity of symptoms, loperamid, bismuth subsalicylate (not available in Poland) and/or antibiotic may be used. Due to the ambiguous results of the studies, current guidelines do not recommend the use of pre-, pro- and synbiotics in the treatment and prevention of travelers’ diarrhea. Travelers should be provided with an appropriate antibiotic by a doctor during pre-travel consultation and educated so that he or she can start treatment if necessary, without having to seek medical help. Due to the globally increasing problem of drug resistance of pathogens, knowledge of the local resistance profile is essential for the proper selection of an antibiotic. Educational needs are still large, because, as studies show, many doctors, including practitioners in developed countries, do not comply with the current recommendations regarding the therapy of travelers’ diarrhea.

Key words: azithromycin, fluoroquinolones, multi-drug resistant organisms, rifaximin, travel medicine

  1. Heather CS. Travellers’ diarrhoea. BMJ Clin Evid 2015;2015,pii:0901
  2. McGrath CM, Leder K. Travellers’ diarrhoea-a survey of practice. J Travel Med 2017;24(2). doi: 10.1093/jtm/taw085
  3. Riddle MS, Connor BA, Beeching NJ i wsp.. Guidelines for the prevention and treatment of travelers’ diarrhea: a graded expert panel report. J Travel Med 2017;24(Suppl 1):S57–S74. 10.1093/jtm/tax026.
  4. Giddings SL, Stevens AM, Leung DT. Traveler’s Diarrhea. Med Clin North Am 2016;100(2):317–330. 10.1016/j.mcna.2015.08.017.
  5. Libman M, CATMAT. Summary of the Committee to Advise on Tropical Medicine and Travel (CATMAT) Statement on Travellers’ Diarrhea. Can Commun Dis Rep 2015;41(11):272–284. 10.14745/ccdr.v41i11a03
  6. Shah N, DuPont HL, Ramsey DJ. Global etiology of travelers’ diarrhea: systematic review from 1973 to the present. Am J Trop Med Hyg. 2009;80(4):609–14.
  7. Widdowson M, Cramer EH, Hadley L i wsp. Outbreaks of Acute Gastroenteritis on Cruise Ships and on Land: Identification of a Predominant Circulating Strain of Norovirus – United States, 2002. J Infect Dis. 2004;190(1):27–36. doi: 10.1086/420888
  8. Griffin P, Hill V. Chapter 2. Preparing International Travelers. Food & Water Precautions [W] Yellow Book. Oxford University Press, 2019
  9. Kuenzli E, Jaeger VK, DeCrom S i wsp. Impact of alcohol-based hand-gel sanitizer and hand hygiene advice on travellers’ diarrhoea and colonization with extended-spectrum beta-lactamase-producing Enterobacteriaceae: A randomised, controlled trial. Travel Med Travel Med Infect Dis 2019;32::101475. doi: 10.1016/j.tmaid.2019.101475
  10. DuPont HL, Ericsson CD, Johnson PC i wsp. Prevention of travelers’ diarrhea by the tablet formulation of bismuth subsalicylate. JAMA 1987;257(10):1347–1350
  11. Steffen R, DuPont HL, Heusser R i wsp. Preventionof traveler’s diarrhea by the tablet form of bismuth subsalicylate. Antimicrob Agents Chemother 1986;29(4):625–627. doi: 10.1128/aac.29.4.625
  12. Charakterystka Produktu Leczniczego Dukoral. https://www.ema.europa.eu/en/documents/product-information/dukoral-epar-product-information_pl.pdf
  13. McFarland L V. Meta-analysis of probiotics for the prevention of traveler’s diarrhea. Travel Med Infect Dis. 2007;5(2):97–105. 10.1016/j.tmaid.2005.10.003
  14. Arcilla MS, van Hattem JM, Haverkate MR i wsp. Import and spread of extended-spectrum β-lactamase-producing Enterobacteriaceae by international travellers (COMBAT study): a prospective, multicentre cohort study. Lancet Infect Dis. 2017;17(1):78–85. 10.1016/S1473-3099(16)30319-X
  15. Langford B, Schwartz K. Bringing home unwelcome souvenirs: Travel and drug-resistant bacteria. Can Commun Dis Rep 2018;44(11):277–282. 10.14745/ccdr.v44i11a02.
  16. Kłudkowska M, Pielok ŁA, Wrońska M, Tomczak H. Carbapenemase-producing enterobacteriaceae in a group of Polish travelers returning from South and South-East Asia, june 2017 – june 2018. Environment-or healthcare-associated? Ann Agric Environ Med 2019;26(3):405–408. 10.26444/aaem/106113
  17. Mataseje LF, Abdesselam K, Vachon J i wsp. Results from the Canadian Nosocomial infection surveillance program on Carbapenemase-producing Enterobacteriaceae, 2010 to 2014. Antimicrob Agents Chemother 2016;60(11):6787–6794. 10.1128/AAC.01359-16.
  18. von Wintersdorff CJH, Wolffs PFG, van Niekerk JM i wsp. Detection of the plasmid-mediated colistin-resistance gene mcr-1 in faecal metagenomes of Dutch travellers. J Antimicrob Chemother. 2016;71(12):3416–3419. 10.1093/jac/dkw328
  19. Wyss MN, Steffen R, Dhupdale NY, Thitiphuree S, Mutsch M. Management of travelers’ diarrhea by local physicians in tropical and subtropical countries – A questionnaire survey. J Travel Med 2009;16(3):186–190.

Konflikt interesów: nie zgłoszono.
Potential conflicts of interest: no conflicts.