ZAKAŻENIA XXI WIEKU

Zeszyt 4, 2018

Zarządzanie jakością – higiena rąk – czy praktyka podąża za teorią

Quality management – hand hygiene – Does practice follow theory

Katarzyna Skibińska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):135–141.

Zapewnienie jakości w szpitalach polega na zwiększaniu zdolności do spełniania wymagań w zakresie zapobiegania problemom związanym z realizacją usługi medycznej. Elementem systemu jakości jest ciągła poprawa, czyli poddawanie analizom bieżącej sytuacji, diagnozowanie przyczyn występowania określonych dysfunkcji oraz propozycje metod poprawy i monitorowanie uzyskanych rezultatów. Jeżeli w certyfikowanych szpitalach podstawowa procedura profilaktyki zakażeń, jaką jest higiena rąk, nie działa zgodnie z oczekiwaniami, oznacza to, że system zarządzania jakością został wdrożony częściowo i wymaga działań naprawczych. W zakresie wdrażania podstawowych procedur profilaktyki zakażeń to pielęgniarka epidemiologiczna jest specjalistą i rozwiązania, które proponuje, nie powinny być traktowane jako nieuzasadnione, tylko dlatego że wykraczają poza regulacje prawne.

Pozycja nitroksoliny w leczeniu niepowikłanych zakażeń układu moczowego u dorosłych

The position of nitroxolin in the treatment of uncomplicated urinary tract infections in adult

Przemysław Dziewirz, Monika Lemańska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):143–147.

W pracy poddano analizie wrażliwość najczęściej izolowanych uropatogenów na nitroksolinę, nitrofurantoinę, kotrimoksazol i norfloksacynę. Badaniem objęto 1856 szczepów pałeczek Gram-ujemnych (E. coli, K. pneumoniae, P. mirabilis, E. cloacae, M. morganii) wyizolowanych od pacjentów z objawami ZUM. Najwyższą wrażliwość dla pałeczek z rodziny Enterobacteriaceae ESBL-ujemnych stwierdzono dla nitroksoliny, a odsetek szczepów wrażliwych na ten lek wyniósł 100% dla E. coli, 94,5% – P. mirabilis, 93% – K. pneumoniae, 88% dla E. cloacae oraz 80% dla M. morganii, natomiast izolaty ESBL-dodatnie wykazywały zróżnicowaną wrażliwość od 46% dla K. pneumoniae do 98% dla E. coli. Blisko 30% pałeczek niewytwarzających beta-laktamazy cechowało się opornością na kotrimoksazol oraz norfloksacynę, natomiast dla szczepów z enzymem oporność była jeszcze wyższa – 83% dla kotrimoksazolu i 92% dla norfloksacyny.

Miejsce leku Pegasys w terapii zakażeń HBV
w 2018 roku

Pegasys in the treatment of HBV infections in 2018

Anna Piekarska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):149–151.

Skuteczne leczenie zakażeń HBV wciąż pozostaje ogromnym wyzwaniem. Obowiązujące od 2018 roku Rekomendacje dotyczące leczenia HBV wystosowane zarówno przez European Association for Study of Liver (EASL), jak i Polską Grupę Ekspertów HBV, zalecają dwie główne strategie terapeutyczne zakażeń HBV, pierwszą opartą na immunoterapii, w praktyce sprowadza się do 48-tygodniowego leczenia interferonem-α2a, i drugą obejmującą zastosowanie analogów nukleoz(t)ydowych, najczęściej dożywotnie. Zgodnie z rekomendacjami EASL i PGE HBV leczenie należy rozpocząć od terapii Peg-IFN-α i chorych z mało- lub średniozaawansowaną chorobą wątroby, zarówno w przypadkach chorych HBeAg- -dodatnich, jak i ujemnych. W pracy omówiono zalety i wady takiego postępowania, jak również proponowane zastosowania Peg-IFN w połączeniu z leczeniem analogowym lub w jego następstwie.

Postępy w leczeniu zakażeń wieloopornymi szczepami bakterii gram-dodatnich w oddziałach chorób zakaźnych

Advances in treatment of infections with multi-resistant strains of gram-positive bacteria in the departments of infectious diseases

Mirosław Jawień, Aleksander M. Garlicki

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):153–159

Zakażenia wieloopornymi szczepami bakterii Gram-dodatnich są coraz większym problemem epidemiologicznym i terapeutycznym. Do niedawna były to przede wszystkim zakażenia wewnątrzszpitalne, obecnie są to również zakażenia nabyte de novo w warunkach pozaszpitalnych. Zakażenie skóry i tkanek miękkich jest wywołane głównie przez bakterie Gram-dodatnie, z systematycznym wzrostem udziału bakterii metycylinoopornych czy wankomycynoopornych. Szybko narastająca oporność tych bakterii stała się impulsem dla stworzenia nowych grup leków aktywnych wobec tego typu szczepów. W artykule omówiono współczesne zasady leczenia zakażeń skóry i tkanek miękkich, z uwzględnieniem nowych opcji terapeutycznych, w tym glikopeptydów drugiej generacji.

Zakażenia Clostridium difficile – rozpoznanie i postępowanie u osób w starszym wieku

Infections with Clostridium difficile – diagnostics and treatment
in the elderly

Hanna Pituch, Dorota Wultańska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):161–168

Obciążenie podmiotów leczniczych związane z zakażeniem Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection – CDI) zwiększyło się w ostatnich latach ze względu na wzrost częstości przypadków CDI i wydłużony okres hospitalizacji pacjentów z CDI. Zakażenie Clostridium difficile dotyczy w szczególności ludzi w starszym wieku ze względu na liczne uwarunkowania, jak: upośledzenie układu odpornościowego, zaburzenia mikrobiomu jelitowego, niedożywienie, duże zużycie antybiotyków i częstsze narażenie na działanie leków innych niż antybiotyki. Dwa na trzy przypadki CDI związane z opieką zdrowotną występują u pacjentów w wieku 65 lat i starszych. Dodatkowo osoby w starszym wieku są bardziej narażone na nawroty CDI (ang. recurrence CDI – rCDI) jako najważniejszego problemu w leczeniu. Główne opcje terapeutyczne obejmują leki takie jak: metronidazol, wankomycyna i w mniejszym stopniu fidaksomycyna oraz przeszczep bakterii jelitowych – FMT (ang. fecal microbiota transplantation). W pracy przedstawiono epidemiologię CDI, czynniki ryzyka oraz aktualne zalecenia dotyczące diagnostyki, leczenia, zapobiegania zakażeniom C. difficile oraz zarządzania środowiskiem szpitalnym w sytuacji wystąpienia CDI.

Lactobacillus rhamnosus GG – sprzymierzeniec w walce z antybiotykoopornością?

Lactobacillus rhamnosus GG – an ally in the fight against antibiotic resistance?

Bożena Cukrowska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):169–174

Antybiotykooporność mikroorganizmów stanowi obecnie jeden z najpoważniejszych problemów medycyny. Strategia walki z antybiotykoopornością obejmuje wiele obszarów, wśród których ogromne znaczenie ma odpowiedzialne stosowanie antybiotyków oraz poszukiwanie nowych substancji o działaniu przeciwbakteryjnym. Probiotyki, definiowane jako żywe mikroorganizmy, korzystnie wpływające na zdrowie, mogą być pomocne w zwalczaniu antybiotykooporności. Modulują skład mikrobioty jelitowej, eliminują oporne patogeny z organizmu oraz wzmacniają odporność, co skutkuje obniżeniem ryzyka zakażeń i zmniejszeniem antybiotykoterapii. Lactobacillus rhamnosus GG (LGG) to szczep probiotyczny o najbardziej udowodnionych efektach klinicznych w obszarze walki z antybiotykoopornością. Doustne podawanie LGG obniża zarówno ryzyko infekcji, w tym infekcji szpitalnych, jak też stosowanie antybiotyków u małych dzieci oraz zmniejsza nosicielstwo enterokoków wankomycynoopornych u dzieci i dorosłych.

Leczenie ostrych stanów zapalnych gardła

Treatment of acute pharyngitis

Ernest Kuchar, Monika Karlikowska-Skwarnik

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):175–182

Zapalenie gardła należy do najczęstszych infekcji, z którymi chorzy zgłaszają się do lekarza pierwszego kontaktu. Wydaje się, że największą trudnością diagnostyczną jest właściwe określenie czynnika etiologicznego, dzięki temu bowiem można uniknąć zbędnej antybiotykoterapii. Staranny wywiad lekarski oraz dokładne zbadanie pacjenta umożliwiają ustalenie prawdopodobieństwa zakażenia bakteryjnego i zastosowanie odpowiedniego leczenia. Ze względu na dominację czynników wirusowych w etiologii zapalenia gardła, podstawowe znaczenie, oprócz leczenia stosowanego ogólnoustrojowo, ma również leczenie miejscowe, które choć głównie łagodzi ból i dyskomfort w obrębie gardła, może także działać przeciwdrobnoustrojowo.

Zastosowanie leków z grupy echinokandyn – w szczególności kaspofunginy w prewencji i leczeniu inwazyjnych zakażeń grzybiczych w populacji dorosłych pacjentów ze schorzeniami onkohematologicznymi, w tym po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych

Echinocandins – in particular caspofungin for prevention and treatment of invasive fungal infections in adult patients with onco-hematological diseases including recipients of hematopoietic stem cells

Michał Górka, Martyna Maciejewska, Emilian Snarski, Wiesław W. Jędrzejczak

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):183–191

Infekcje grzybicze stanowią istotny problem w opiece hematologicznej XXI wieku. Skuteczne zapobieganie tym infekcjom oraz ich leczenie to nadal aktualne wyzwanie w tej grupie chorych. Leki z grupy echinokandyn dostarczają klinicystom kolejną, niezwykle efektywną broń w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych. Nie bez znaczenia pozostaje także pytanie o kosztoefektywność takiego postępowania. W związku z powyższym, w ujęciu farmakoekonomicznym, cenną opcją wydaje się pojawienie preparatów generycznych leków przeciwgrzybiczych. Celem poniższej publikacji jest omówienie wskazań do zastosowania leków z grupy echinokandyn (w szczególności kaspofunginy) w profilaktyce i leczeniu inwazyjnych zakażeń grzybiczych w populacji pacjentów onkohematologicznych, w tym poddawanych procedurze transplantacji krwiotwórczych komórek macierzystych. W poniższym artykule dokonano analizy spektrum działania leków z grupy echinokandyn, różnic pomiędzy poszczególnymi substancjami czynnymi, możliwości zastosowania kaspofunginy w wymienionej wyżej populacji pacjentów na podstawie wskazań rejestracyjnych leku oraz wytycznych międzynarodowych towarzystw naukowych.

Dezynfekcja powierzchni a zapobieganie zakażeniom szpitalnym

Surface disinfection in hospital-acquired infection prevention

Artur Drzewiecki

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):193-197

O ile do około 2010 r. przyjmowano, że prawidłowość dezynfekcji powierzchni ma ograniczone znaczenie lub jest to bardziej czynność związana z samym utrzymaniem czystości niż z kontrolą zakażeń szpitalnych, o tyle od wskazanego roku przyjmuje się, że rola tej czynności jest coraz ważniejsza. Dlatego też w nowoczesnej kontroli zakażeń szpitalnych właściwy dobór środków i wykonawstwo tej procedury ma podstawowe znaczenie.

Zewnętrzna kontrola jakości metod immunochemicznych stosowanych w badaniach wirusologicznych

External quality control of immunology assays used in virological tests

Elżbieta Stefaniuk

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):197–202

W ciągu ostatnich dwóch dekad obserwuje się dynamiczny rozwój technologii diagnostycznych do wykrywania zakażeń bakteryjnych, wirusowych i pasożytniczych, monitorowania ich przebiegu, a także śledzenia/kontroli okresu rekonwalescencji. Złożoność metod diagnostycznych w immunodiagnostyce chorób wirusowych wynika z odpowiedzi immunologicznej pacjenta na zakażenie oraz z charakteru czynnika zakaźnego, a także z różnorodności technik stosowanych w laboratoriach. Wirusowe testy serologiczne wykorzystują standardowe i często manualne techniki, a przy większych seriach badań także zautomatyzowane metody. Zewnętrzna ocena jakości, obok poprawności analitycznej, na podstawie odpowiednich przypadków klinicznych, powinna określać umiejętność kompleksowego analizowania wyników badań immunochemicznych oraz jakość interpretacji klinicznej. Wewnętrzna kontrola jakości w laboratorium jest kluczowym elementem zewnętrznej kontroli jakości. Dlatego też podstawowym zadaniem każdego laboratorium jest realizacja procedur wewnętrznej kontroli jakości, w szczególności w zakresie krytycznych etapów procedur badawczych.

Przygotowanie sali operacyjnej do zabiegów operacyjnych – propozycja ogólnego standardu sprzątania sali operacyjnej

Preparation of the operating room for surgical procedures – proposal of the general standard of cleaning the operating room

Joanna Borzęcka

Zakażenia XXI wieku 2018;1(4):203–207

Sala operacyjna jest miejscem, gdzie są przeprowadzane procedury medyczne wymagające zachowania zasad postępowania aseptycznego. Dla zapewnienia bezpieczeństwa epidemiologicznego kluczową sprawą jest właściwe przygotowanie sali operacyjnej do zabiegów. Celem niniejszej pracy jest opisanie procesu przygotowywania sali operacyjnej do zabiegu, ze szczególnym uwzględnieniem procesu sprzątania, oraz opracowanie propozycji ogólnego standardu sprzątania sali operacyjnej. Na tej podstawie mogą zostać opracowane lokalne dokumenty, uwzględniające istniejące warunki.

Artykuł reklamowy

Urządzenia do mobilnego nawiewu laminarnego mającego na celu ograniczenie infekcji bakteriami przenoszonymi drogą powietrzną w salach operacyjnych: doświadczenia szwedzkiego oddziału neurochirurgii

Ann-Christin von Vogelsangm, Peter Löwenhielm, Amina Guenna Holmgren, Petter Förander

Zewnętrzne infekcje na sali operacyjnej są spowodowane zakażeniem pola operacyjnego podczas zabiegu. Zakażenie może być przenoszone drogą powietrzną oraz przez kontakt z instrumentami lub płynami, które uległy zakażeniu podczas operacji.
Jednostka pomiaru bakterii przenoszonych drogą powietrzną to jednostka tworząca kolonie (CFU), określa ona liczbę mikroorganizmów w m3 badanego materiału. Ta mikrobiologiczna właściwość powietrza w sali operacyjnej (OR) zależy od liczby personelu, jego ubrania i poziomu aktywności, rodzaju wentylacji oraz częstości otwierania drzwi. Większość operacji neurochirurgicznych jest klasyfikowana jako operacje czyste, podatne na infekcje ze względu na użycie sztucznych implantów i w związku z tym wymagające idealnie czystego powietrza w sali operacyjnej. Średnia wartość ≤5 CFU/m³ w próbce powietrza jest wskaźnikiem wymaganej czystości.

MAVIPURO POLSKA Sp. z o.o.
ul. Wyspowa 2/13
03-687 Warszawa
Tel.: +48 22 110 03 81
Fax:   +48 22 378 28 51
e-mail: kontakt@mavipuro.pl

 

POLITYKA PRYWATNOŚCI