ZAKAŻENIA XXI WIEKU

Zeszyt 6, 2018

Ocena ryzyka występowania Clostridium difficile w szpitalu wojewódzkim

Assessment of Clostridium difficile risk in the Provincial Hospital

Grzegorz Ziółkowski, Iwona Pawłowska, Sylwia Pełka, Jolanta Grabowska-Markowska, Tomasz Bielecki

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):271–275.

Zakażenia Clostridium difficile są najczęstszą przyczyną szpitalnej biegunki poantybiotykowej (AAD – antibiotic associated diarrhea). Obowiązkiem każdego podmiotu leczniczego jest właściwe zarządzanie ryzykiem zakażeń szpitalnych i ochrona zdrowia pacjentów. Zarządzanie ryzykiem to przede wszystkim podejmowanie działań mających na celu rozpoznanie i ocenę prowadzonych działań przeciwepidemicznych. Ocena ryzyka zakażenia w szpitalu jest możliwa tylko na podstawie lokalnych badań epidemiologicznych, prospektywnych lub retrospektywnych, a podstawową i najważniejszą metodą oceny stanu zdrowia w celu kontroli zakażeń jest współczynnik zachorowalności (incidence rate). Retrospektywnie przeanalizowano wyniki badań kału w kierunku Clostridium difficile (CD), przeprowadzone w latach 2013–2017 w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym nr 5 im. św. Barbary – Centrum Urazowe w Sosnowcu (WSS5), w celu określenia ryzyka zakażenia CD przez określenie poziomu zachorowalności na CDI (Clostridium difficile infection). Test diagnostyczny jedynie wykazuje obecność Clostridium difficile i jego toksyn (TcdA, TcdB) lub ich brak. Wykonane badanie mikrobiologiczne konfrontowano z obrazem klinicznym (clinical picture), a głównym objawem stanu zapalnego jelita grubego były częste i luźne stolce bez domieszki krwi, dopasowujące się do kształtu pojemnika do kału, oraz bóle brzucha i wzdęcia.

Terapie jednotabletkowe oparte  na emtrycytabinie/alafenamidzie tenofowiru oraz sofosbuwirze, stosowane u pacjentów z koinfekcją HIV/HCV – przegląd aktualnej wiedzy

Single-agent therapies based on emtricitabine / tenofovir alafenamide and sofosbuvir in the treatment of patients with HIV/HCV co-infection – review of current knowledge

Iwona Cielniak, Ewa Siwak

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):277–283.

Pacjenci z koinfekcją HIV/HCV są narażeni na wyższe ryzyko niewydolności wątroby niż osoby bez zakażenia HIV. Mają wyższą wiremię HCV w surowicy krwi, z dłuższym okresem półtrwania wirusa. Z danych epidemiologicznych wynika, że występuje zauważalny wzrost częstości serokonwersji HCV w populacji MSM zakażonej HIV. W związku ze skutecznością stosowanej terapii antyretrowirusowej jedną z częstszych przyczyn śmiertelności w tej grupie jest choroba wątroby w wyniku zakażenia HCV. Eliminacja zakażenia HCV jest warunkiem redukcji zgonów z powodu choroby wątroby oraz poprawy przeżywalności. Leki o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym (ang. direct acting antivirals – DAA) zrewolucjonizowały współczesne leczenie zakażenia HCV. Terapie doustne, dobrze tolerowane, stosowane przez 8–12 tygodni (niekiedy 24 tygodnie), wykazują 95% skuteczność u pacjentów zakażonych HCV, a także ze współzakażeniem HIV. Terapia zakażenia HCV u pacjentów zakażonych HIV jest identyczna jak u pacjentów bez współzakażenia HIV, ale wymaga szczegółowej analizy i dostosowania do leków antyretrowirusowych z powodu interakcji lekowych. Leczenie zakażenia HCV bez uwzględnienia potencjalnych interakcji ze schematami ARV grozi nieskutecznością leczenia zakażenia HCV jak również zakażenia HIV. W przypadku jednotabletkowej złożonej terapii ARV jest zalecane sprawdzenie możliwych interakcji z każdym poszczególnym lekiem antyretrowirusowym, mogących wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii oraz na dawkowanie leków ARV. Zarówno w przypadku zastosowania ledipaswiru/sofosbuwiru (Harvoni), jak i welpataswiru/sofosbuwiru (Epclusa) obserwowano wysoką skuteczność i bezpieczeństwo w grupie z koinfekcją HIV/HCV.

 

Mukormykoza czy aspergiloza płucna? Trudności diagnostyczno-terapeutyczne u dwojga dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną

Pulmonary mucormycosis or aspergillosis? Therapeutic difficulties in two children treated for acute lymphoblastic leukaemia

Ninela Irga-Jaworska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):285–290.

Inwazyjna choroba grzybicza płuc stanowi istotny problem kliniczny u dzieci leczonych z powodu schorzeń rozrostowych układu krwiotwórczego. Różnicowanie pomiędzy aspergilozą i mukormykozą płucną jest niezwykle istotne z uwagi na odmienną strategię terapeutyczną oraz sposób monitorowania efektów leczenia. W pracy przedstawiono trudności diagnostyczno-terapeutyczne u dwojga dzieci leczonych z powodu ostrej białaczki limfoblastycznej, u których rozpoznano inwazyjną chorobę grzybiczą płuc.

Bezpieczeństwo i wykorzystanie nanocząstkowego srebra w zakażeniach o etiologii bakteryjnej

Safety and use of nanoparticle silver in diseases with bacterial etiology

Marta Pawłowska, Andrzej Stańczak, Łucja Pijarczyk, Izabela Papka, Przemysław Czajka, Piotr Hudemowicz, Marek Pięta, Anna M. Grudniak

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):291–294.

W ostatnich latach szczególną uwagę poświęcono badaniom nad metalami szlachetnymi i półszlachetnymi o rozmiarze nano. Odkryto bowiem, że substancje przeniesione do tej skali wykazują znakomite właściwości przeciwdrobnoustrojowe, zwłaszcza antybakteryjne. W licznych badaniach wykazano, że nanometale są skuteczne już w bardzo niskich stężeniach, natomiast nie stwierdzono ich toksyczności dla komórek ludzkich. Intensywność działania oraz możliwość długotrwałego stosowania, a także szerokie spektrum oddziaływania na mikroorganizmy to główne zalety nanometali. Liczne procesy dezaktywacji mikroorganizmów utrudniają wytworzenie mechanizmów stanowiących obronę przed działaniem nanosrebra. Nanocząstki srebra mogą być środkiem antybakteryjnym alternatywnym wobec chemioterapeutyków dotychczas stosowanych w leczeniu zakażeń bądź zapobieganiu infekcjom.

Clostridium difficile: nowości diagnostyczne i terapeutyczne

Clostridium difficile: diagnostic and therapeutic news

Gajane Martirosian, Monika Kabała

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):295–302.

Zakażenia Clostridioides (Clostridium) difficile (CDI) są trudnym problemem medycznym, terapeutycznym i ekonomicznym na całym świecie. Od początku XXI wieku zakażenia są cięższe, nawet powodują zgon pacjenta. W związku z powyższym podjęto działania mające na celu ujednolicenie diagnostyki tych zakażeń, a także ich leczenia i postępowania epidemiologicznego. Nowe rekomendacje dotyczące diagnostyki i leczenia CDI powstały w USA, Europie, również w Polsce. W tym artykule przedstawimy problemy diagnostyki i leczenia CDI w świetle ostatnich rekomendacji, akcentując zmiany dotyczące zarówno diagnostyki, jak i leczenia CDI.

Podchloryny w leczeniu ran przewlekłych

Hypochlorites in the treatment of chronic wounds

Mirosława Dzikowska, Katarzyna Wojtas, Maria Kózka

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):303–307.

W leczeniu ran odleżynowych stosuje się różne środki, które zarówno oczyszczają ranę, jak i wspomagają ziarninowanie oraz naskórkowanie. W piśmiennictwie naukowym zauważa się skuteczność podchlorynów w gojeniu się ran. Celem pracy była ocena płynu do płukania ran Microdacyn i żelu Microdacyn Hydrogel, stosowanych w leczeniu ran odleżynowych u dwóch osób hospitalizowanych na oddziale leczenia zachowawczego. Badania przeprowadzono na podstawie opisu przypadków pacjenta i pacjentki leczonych na Oddziale Chorób Wewnętrznych i Alergologii Szpitala Specjalistycznego im. J. Dietla w Krakowie w 2014 roku. W badaniach stosowano następujące narzędzia: autorski kwestionariusz ankiety, klasyfikację odleżyn według Thorrance’a, „kolorowy” system klasyfikacji ran przewlekłych, ADL, BMI, AMTS. W wyniku podejmowanych działań zgodnie z koncepcją TIME oraz zastosowania preparatu Microdacyn uzyskano oczyszczenie rany w obu przypadkach. Kolejny etap leczenia, czyli proces ziarninowania i naskórkowania, miał pomyślny przebieg u jednej osoby, u której było możliwe zastosowanie opatrunku hydrokoloidowego (Hydrocoll).

Zastosowanie jednorazowych operacyjnych zestawów wieloelementowych jako czynnika ograniczającego ryzyko zakażenia miejsca operowanego

Application of disposable multi-element surgical sets as a method to prevent SSI

Bianka Misiak, Regina Sierżantowicz, Jolanta Lewko

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):309–315.

Zakażenia miejsca operowanego (ZMO, SSI) są problemem w placówkach ochrony zdrowia. Zapobieganie zakażeniom miejsca operowanego musi być działaniem wielodyscyplinarnym. W blokach operacyjnych coraz częściej są używane tzw. zestawy proceduralne, przeznaczone do stosowania podczas określonej procedury medycznej. Każdy zestaw może zawierać dowolne komponenty, np. zestawy do obłożenia pola operacyjnego, fartuchy chirurgiczne, rękawice, materiał opatrunkowy. Oferta producentów jest bardzo szeroka, dzięki temu systematycznie wzrasta jakość proponowanych wyrobów. Zastosowanie takich rozwiązań przyczynia się do skrócenia czasu pracy przez podniesienie jej wydajności oraz wpływa na obniżenie kosztów. Mniejsza liczba opakowań (jedno opakowanie zamiast kilkunastu pojedynczych komponentów) to również mniejsze koszty utylizacji oraz możliwa standaryzacja trybu pracy podczas zabiegu operacyjnego, a także łatwiejsza kontrola zużycia materiałów stosowanych w czasie zabiegu operacyjnego.

Pielęgnacja pacjenta na OIT. Co jest ważne w zapobieganiu zakażeniom?

Patient care in ICU. What is important in preventing infection?

Urszula Zielińska-Borkowska, Anna Zdun

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):317–322.

Zakażenia szpitalne są bardzo poważnym problemem klinicznym: zasadniczo wpływają na przebieg leczenia, występowanie powikłań oraz przeżywalność chorych, ponadto wydłużają pobyt pacjenta w szpitalu. Do czynników ryzyka zakażenia należy leczenie na oddziale intensywnej terapii. Pacjenci tego oddziału są uzależnieni całkowicie od personelu, a podstawową grupą opiekującą się pacjentami jest personel pielęgniarski. Ryzyko zakażenia szpitalnego wiąże się nie tylko z wykonywanymi inwazyjnymi procedurami diagnostycznymi, lecz również z prowadzoną terapią. Zatem zapobieganie zakażeniom szpitalnym jest priorytetowym zadaniem personelu szpitala, zagadnieniem wielowątkowym. Wpływ na skuteczność takich działań ma również, a może przede wszystkim, organizacja pracy na OIT.

Zagrożenia wynikające ze stosowania środków dezynfekcyjnych w centralnej sterylizatorni

Threats resulting from the use of disinfectants in central sterilization departments

Beata Zalewska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):323–327.

Centralna sterylizatornia jest bardzo ważnym miejscem w każdej placówce leczniczej. To tutaj są dostarczane narzędzia używane podczas zabiegów medycznych i to tutaj muszą być przygotowane do ponownego użycia, czyli zdezynfekowane, umyte i wysterylizowane. Tym zajmują się wykwalifikowani pracownicy, mający szeroką wiedzę o procesach dekontaminacji. Ponieważ za pośrednictwem narzędzi mogą być przenoszone zakażenia zarówno na pacjentów, jak i na pracowników, bardzo ważne jest zachowanie wszelkich środków ostrożności. Niebezpieczne dla pracownika sterylizatorni może być nie tylko skażone narzędzie, lecz również użyty środek dezynfekcyjny.

Zarządzanie dokumentacją w centralnej sterylizatorni

Management of documents in central sterilization departments

Aleksandra Garbusińska

Zakażenia XXI wieku 2018;1(6):329–337.

Szpitalne sterylizatornie dokonujące reprocesowania wyrobów medycznych stosowanych podczas udzielania świadczeń zdrowotnych są zobowiązane do respektowania wymogów zawartych w Dyrektywie i Ustawie o wyrobach medycznych. Wysoka jakość sterylnych wyrobów to gwarancja bezpieczeństwa pacjenta. Wyspecyfikowane, powtarzalne i właściwie nadzorowane procesy sterylizacji powinny być w trwały sposób dokumentowane. Obecnie dokumentacja procesów w wersji papierowej coraz częściej jest zastępowana dokumentacją archiwizowaną elektronicznie, co umożliwiają wchodzące na rynek systemy informatyczne z aplikacjami dostosowanymi do potrzeb centralnych sterylizatorni. W niniejszym artykule przedstawiono najważniejsze aspekty pracy z systemem informatycznym w centralnych sterylizatorniach, szczególnie zaś podkreślono ich znaczenie w zarządzaniu procesami dekontaminacyjnymi.

Artykuł reklamowy

Odporne bakterie to zagrożenie w chirurgii

Odporność na ostatnią grupę antybiotyków sprawia, że higiena chirurgiczna staje się szczególnie ważna. Zminimalizowanie obecności bakterii w ranie może się okazać jednym z niewielu sposobów walki z nimi.
W listopadzie 2016 r. brytyjscy i chińscy naukowcy odkryli gen mcr-1 zarówno u świń, jak i u ludzi, a w grudniu wykryto gen w próbce pozyskanej od duńskiego pacjenta. Ten gen sprawia, że bakterie stają się odporne na ostatnio opracowane antybiotyki.
Otto Cars, profesor i założyciel międzynarodowej organizacji walczącej z odpornością na antybiotyki „React”, uznaje tę sytuację za niezwykle poważną. Obecnie występują już bakterie, których tak naprawdę nie ma jak pokonać. Istnieje przepaść pomiędzy możliwościami wyprodukowania nowych leków a zdolnością tych bakterii do uodpornienia się na nie i rozprzestrzeniania się – stwierdza.

MAVIPURO POLSKA Sp. z o.o.
ul. Wyspowa 2/13
03-687 Warszawa
Tel.: +48 22 110 03 81
Fax:   +48 22 378 28 51
e-mail: kontakt@mavipuro.pl

 

POLITYKA PRYWATNOŚCI